Reisverslag Indonesië

Flores-Sumbawa-Lombok-Bali

Zaterdag 29 juni en zondag 30 juni:
We zijn precies op tijd uit Amsterdam vertrokken. De vlucht duurt 11 uur. Emma slaapt nauwelijks en wil niet in de bassinette, maar ze is ook niet echt lastig. Op Hongkong moeten we 2 uur wachten, wat 3 uur wordt. Het is wel lekker om even de benen te strekken. We zitten goed; het is niet druk dus Emma kan lekker rondkruipen en lopen. Ze is nog steeds actief, het is ongelooflijk waar ze de energie vandaan haalt. Als we naar de gate lopen valt ze dan ook direct in de rugdrager in slaap. De vlucht naar Bali verloopt goed, we slapen nog wat.
Aangekomen op Bali nemen we de taxi naar het hotel. Tot onze verbazing zijn er al mensen van de groep! Thea, Frans, Harry, Petra Lucas en Sari. We gaan eerst even lekker zitten, praten en eten. Het eten is heerlijk. Er is een lekker zwembad bij het hotel, dus we besluiten morgen alleen even naar het strand te gaan om te kijken en verder uit te rusten. We gaan vroeg naar bed.

Maandag 1 juli:
We hebben allemaal niet zo goed geslapen; Emma heeft tussen ons in gelegen want ze was aan het huilen. Hierdoor sliepen we al niet goed, daarbij ook nog een keer muggen.
's Morgens hebben we eerst ontbeten en zijn we naar de supermarkt gegaan. Ook hebben we geprobeerd naar het strand te komen wat echter niet gelukt is. Onderweg kijken we wat de gunstigste koers is om te wisselen. Hierna hebben we in het zwembad gezeten, waar Emma bijna in slaap viel, dus die maar lekker in bed. Ook Tim heeft lekker geslapen en ik heb in het zonnetje gelegen (ook even een half uurtje met de ogen dicht). 's Middags zijn we naar het strand gelopen, wat eigenlijk een beetje tegen viel. Wel waren de golven indrukwekkend; een groot lawaai als een grote golf neerkomt. We hebben 's avonds weer lekker gegeten; Emma niet zo veel, maar ze vond de banaan heerlijk. Op dit moment ligt ze knock-out in haar bedje, hopen dat ze de hele nacht doorslaapt en zo het ritme weer te pakken heeft….Wij zitten op de veranda, heerlijk een boekje te lezen; wat hebben we het toch slecht!

Dinsdag 2 juli:
Emma heeft de hele nacht door geslapen (wij nog niet). Na het ontbijt worden we met een busje opgehaald en naar het vliegveld gebracht. Het vliegtuig is een oude Fokker; het ziet er niet echt betrouwbaar uit. We hebben desondanks een goede vlucht en komen om 12.00 uur in Maumère aan. Anita wacht op ons samen met Annemiek en Daan en we gaan naar het hotel. We eten wat, Emma gaat naar bed en Anita vertelt over de reis. 's Middags gaan we naar een kindertehuis van een Belgische vrouw. Het ziet er erg goed uit; alles schoon en de kinderen worden goed verzorgd. Emma wordt van alle kanten betast en ze vindt het af en toe echt niet leuk. Mama Belgi legt het een en ander uit; we zien een drieling en er wordt natuurlijk door de kinderen gezongen. Later gaan we mee naar een huisje aan het strand waar we thee drinken. Mama Belgi vertelt honderduit; ze is een erg gedreven vrouw en we denken dat ze daar goed werk doet. We blijven ook eten, het is heerlijk, Emma zit echt te bunkeren. Ik denk (en hoop) dat ze het ritme een beetje te pakken heeft. Bij het hotel gekomen gaat ze eerst onder de mandi, wat echt wel nodig is. Die kon wel een sopje gebruiken! Van haar korte broekje kan je ook al soep koken! Ze gaat direct slapen. Morgen vertrekken we naar Moni.

Woensdag 3 juli:
We hebben eindelijk redelijk geslapen, alleen werden we om 4.00 uur al wakker van de schoonmakers. Na het ontbijt vertrekken we richting Moni. Na een hobbelige weg gaan we aan het strand koffie drinken. Het ziet er erg mooi uit. De rit is ook mooi, veel kokospalmen en af en toe een sawa. We stoppen onderweg op een markt. Emma was weer de attractie van het dorp. We moeten haar soms echt beschermen; iedereen wil haar aanraken en soms wordt ze ook geknepen. We rijden verder en stoppen voor de lunch, Emma eet weer als een uitgehongerde. Na de lunch stoppen we in een kampong waar ikat geweven wordt. Ook zijn we in een traditioneel huis geweest, erg interessant. We hebben wat rondgelopen en zijn daarna in Moni aangekomen. Leuke houten huisjes midden tussen de lokale bevolking; kippen op de veranda en knorrende varkens. Anita komt bij ons slapen omdat haar eigen kamer wel erg sober is. Emma doet het geweldig! Vanmiddag is ze nog even in bed geweest, heeft weer heerlijk gegeten (een soort aardappelbollen met kaas en groenten) en valt 's avonds als een blok in slaap.

Donderdag 4 juli:
We gaan naar de Kelimutu. Vanaf eergisteren regende het, dus het was nog maar de vraag of we zouden gaan. Met de bus gaan we omhoog en komen geen andere toeristen tegen. Bij het parkeren zien we geen andere bussen staan, blijkbaar is het erg stil. We moeten naar boven klimmen; een groot gedeelte via trappen. Het eerste (coca-cola) meer bekijken we nog niet. Boven aangekomen zien we het zwarte meer links liggen en aan de rechterkant het turquoise meer. Vooral het turquoise ziet er erg indrukwekkend en mooi uit. Helaas zijn er toch veel wolken en er staat veel wind. Het is fris boven op de berg. Pas veel later komen we er achter dat je het rode (coca-cola) meer ook kan zien, maar de mist moet wel gunstig zijn. Het is prachtig! Met de bus gaan we een stukje naar beneden nadat we eerst met z'n allen koffie hebben gedronken op de parkeerplaats. We kunnen vanwege de vele regen niet vanaf dat punt naar beneden lopen. Tim en Emma gaan met de bus mee, ik ga lopen. Het is een mooie tocht langs verschillende kampongs. In sommige kampongs hebben enkele kinderen geen kleren aan, het ziet er arm uit. 's Middags gaan we lekker zwemmen, we luieren nog wat en eten weer heerlijk.

Vrijdag 5 juli:
We vertrekken om 7.30 uur richting Riung. Vandaag hebben we een lange busrit. Het eerste stuk is prachtig; we rijden door een soort kloof. We stoppen bij een bamboe hangbrug, iedereen moet het natuurlijk even proberen. We gaan richting Ende waar getankt moet worden (het enige tankstation in een stad met 65.000 inwoners). Noodgedwongen drinken we hier thee, want de rij voor de pomp is erg lang. Al met al duurt het een uur. Anita haalt in de stad alvast de lunch. We lunchen onderweg op het strand. Op het strand wordt naar stenen gezocht. Ze zijn heel mooi blauw/grijs/turquiose van kleur. We vinden een mooie (met streepjes). We vervolgen onze rit, het landschap wordt steeds droger, als een savanne. Emma slaapt zo af en toe onderweg, maar het laatste gedeelte duurt toch wel lang. Het hotel is prima, lekker schoon en we kunnen goed de was doen.

Zaterdag 6 juli:
Een heerlijk relaxte dag gehad vandaag. We zijn eerst naar de haven gelopen. De weg ernaar toe is omringd door kokospalmen. Een locale boot wacht hier op ons en de spullen moeten eerst aan boord. We varen als eerste naar een eiland waar vliegende honden zijn. Het is werkelijk prachtig om ze te zien wegvliegen; het doorschijnende van de vleugels, de mooie koppies. Hierna varen we verder naar een eiland met een wit zandstrand. Prachtig!! Er is een grote parasol van riet dus er is voldoende schaduw. Tim en de rest van de groep gaan snorkelen, ik ga met Emma langs het strand schelpen zoeken. Dan ga ik snorkelen en het is mooi! Prachtig koraal in heel veel soorten, veel vissen, veel kleur, echt geweldig. Anita heeft guacamole gemaakt en we dippen met kroepoek, lekker! Hierna volgt de lunch, visbarbecue. We snorkelen weer wat, lopen en luieren en het is zo 16.00 uur, tijd om te gaan helaas. We tuffen terug naar de haven die ondertussen is droog gevallen dus is het een soort wadlopen. Het dorpje aan de haven ziet er primitief, maar origineel uit. Volgens Anita wonen hier mensen die oorspronkelijk uit Sulawesi komen. De huizen staan op palen en de punt van het dak heeft de vorm van een kreeft. Kortom, een geweldige dag gehad, waard om zo lang voor te rijden.

Zondag 7 juli:
We vertrekken richting Bajawa. We stoppen voor nog een laatste blik op de 17 eilanden. Er volgt een slechte weg, veel kuilen en gaten, maar er is nauwelijks verkeer. We gaan badderen bij Soa. Hier is een natuurlijke warm waterbron die in de rivier stroomt. Wij zijn de enige toeristen, verder zijn er alleen maar lokale mensen. Het water is inderdaad heerlijk warm en het stroomt snel. We lunchen hier ook; gewoon broodjes met kaas, pindakaas en hagelslag. We vervolgen onze weg en komen in Bajawa aan. Het hotel is niet echt bijzonder, maar wel schoon. 's Avonds zitten we met z'n allen aan de arak en Sprite; kunnen we lekker slapen.

Maandag 8 juli:
Na een bord nasi vertrekken we om 7.30 uur richting vier nieuw gevormde meren. Deze zijn te vergelijken met de Kelimuto; ontstaan door vulkanische activiteiten. De tocht naar boven is best pittig, zowel voor mij met Emma op mijn rug als voor Tim. De meren zien er schitterend uit; mooi donker rood van kleur. De bomen er omheen zijn afgebrand het ziet er indrukwekkend uit. De wandeling naar beneden gaat een stuk gemakkelijker. Beneden gekomen worden we opgewacht door de kinderen van het dorp. Weer volop gelach en gejoel, het is toch echt bijzonder zo'n witte baby. De bus gaat terug naar Bajawa om de lunch op te halen, Tim en Emma stappen uit om lekker te gaan slapen. Wij gaan verder om een paar traditionele dorpen te bezoeken. Onderweg stoppen we langs een stromende rivier om te lunchen en vandaar lopen we verder naar het eerste dorpje. Dit ziet er prachtig uit. Alle families zitten bij elkaar te eten omdat er morgen iemand van het dorp gaat trouwen. Willem onze gids legt het een en ander uit. Er worden offers gedaan en de trofeeën (de hoorns van de buffels) hangen aan de huizen. We bekijken ook nog een traditioneel huis van dichtbij, maar niet van binnen. Dat vinden we te persoonlijk. Het tweede dorp is toeristischer en heet Bema. Men is hier een nieuw huis aan het bouwen, ook hier wordt samen gegeten (er is een varken geofferd). Op het hoogste punt hebben we een prachtig uitzicht, we kunnen zelfs de zee zien. Er worden diverse sarongs te koop aangeboden. We gaan terug richting Bajawa en stoppen bij nog een dorpje. Onderweg zijn we vier vrouwen met hun baby's tegen gekomen. Ze kwamen van het consultatiebureau. Anita vraagt hen of we het boekje mogen zien; net zoals bij ons, een groeicurve, alle inentingen. Dat had ik niet gedacht; zo goed geregeld en voor iedereen! De borstvoeding wordt tot twee jaar geadviseerd.

Dinsdag 9 juli:
Weer een reisdag. We gaan richting de zuidkust en stoppen aan het strand voor koffie. Het strand heeft pikzwart zand. Het landschap is mooi. We stoppen bij een arakmaker. Ongelofelijk zoals die man in de palmboom klom. Hij liet ons het sap en natuurlijk ook de arak proeven. We kopen hier een prachtig (van lontarpalm gemaakt) mobile voor Emma's kamer. Onderweg zouden we ook bij een palmoliemakerij stoppen, maar deze blijkt gesloten. We lunchen in een padang restaurant waar de rendang echt heerlijk is. Hierna passeren we het oerbos, maar hier hebben we wat problemen met de parkwacht. Eigenlijk moeten we toegang betalen voor maar 10 minuten. Anita vindt dit belachelijk en we gaan langs de weg lopen. De parkwacht is boos en we worden weggestuurd. Dan maar een paar kilometer verderop langs de weg lopen. Er zouden veel vogels moeten zitten, maar wij hebben ze echter niet gezien of gehoord. We arriveren in Ruteng. Het hotel ziet er erg goed uit, ik vind het een verademing; witte tegels op de vloer en het is niet vochtig. We gaan nog even de straat op, naar de markt en de supermarkt. 's Avonds hebben we heerlijk gegeten in een warung. Hier zullen we morgen ook weer eten, want er zijn geen (goede) restaurants.

Woensdag 10 juli:
Vandaag naar Todo. Gisteravond hebben we het hoofd van de adat ontmoet. Anita kent hem en is al vaker bij ceremonies geweest. Het hoofd vraagt of er een ceremonie vanwege Emma mag plaatsvinden. Wij vinden het goed, zolang er maar niets met haar gebeurt. We gaan eerst cirkelvormige rijstvelden bekijken en rijden daarna door naar Todo. Onderweg worden er twee kippen gekocht en in de reserveband 'opgeslagen'. Het dorp is klein, in het midden staat het grote huis welke opnieuw is opgebouwd in de originele staat. We krijgen uitleg over de stenen die voor het huis liggen; het is een soort pad naar het huis toe. Dan gaan we naar binnen (uiteraard zonder schoenen). Tim, Emma en ik moeten in het midden plaats nemen, naast het hoofd van de adat en naast het hoofd van Todo. De ceremonie duurt niet lang, Emma krijgt zout en suiker. Zout voor een lang leven, en suiker voor een gelukkig leven. Hierna krijgt een oude man een witte kip, hij zegt het een en ander (o.a.Europa, Belanda) en Tim moet de kip ook vasthouden. Emma aait de kip en vindt de oogjes wel interessant. Daarna gaat de kip naar achter en zal gedood worden. We krijgen sirih. Tim heeft het geproefd (vies, bitter) dus ik heb het maar in mijn broekzak gestopt. Hierna zullen we de heilige drum gaan zien. Dit is de originele drum van de Manggarai en het vel zou van een vrouw geweest zijn. Maar, er moet eerst een kip geofferd worden. Weer zegt de man enige teksten, plukt een paar veren van de kip en geeft de kip aan drie jongens. Ter plekke (bij de offersteen) wordt de nek van de kip door gesneden. Wij kunnen het niet zien, maar zien wel het bloed lopen. De oude man bekijkt de ingewanden en ziet dat het een goede kip geweest is. Na de ceremonie krijgen we koffie (zoet, maar lekker) en zoete aardappel. De drum wordt hierna getoond. Hij zit in een glazen kistje en is niet echt spectaculair. Het vel hangt los en het ziet er oud uit. We mogen in het huis rondkijken. Er is een grote kookplaats en er wordt echt gewoond. We blijven eten, maar ik ga met Emma naar de bus. Ze is doodmoe, zowel van alle aandacht als van het slaaptekort. Terug is er nog een wandeling naar het hotel toe, maar wij blijven in de bus. We moeten nog wat boodschappen doen. Tijdens het boodschappen doen krijgt Emma diarree. Alles zit onder de poep en we kopen toiletpapier om de boel een beetje schoon te maken. Snel terug naar het hotel. We mandiën Emma, schone romper, fles melk, pilletje en lekker naar bed.

Donderdag 11 juli:
Vanochtend zijn we niet zo vroeg vertrokken (=8.30 uur) naar Labuanbadjo. Het is voornamelijk een reisdag. Het eerste stuk is hetzelfde als naar Todo. Na de koffiestop komen we in een dorp waar een ceremonie plaats vindt; er komt een nieuwe pastor. Op het voetbalveld vinden ceremoniële gevechten plaats. De mannen zijn verkleed en dragen een sarong met belletjes op de kont, ze hebben een staart en dragen een masker. We begrijpen niet precies hoe het werkt, maar het is allemaal een beetje traag. Wel erg leuk om te zien. Emma was natuurlijk weer het middelpunt. We rijden verder en lunchen op een voetbalveld in 'the middel of nowhere'. Het zijn de restjes van gisteravond aangevuld met rijst en boontjes. De rendang, tempeh goreng, jonge broodvrucht in santen en boontjes met wortel smaken weer heerlijk, iedereen heeft twee keer opgeschept. Onderweg richting het hotel is Emma voor het eerst een beetje lastig. We nemen haar maar op schoot. Het hotel ziet er goed uit en ik heb het idee dat het nu wat toeristischer gaat worden. We signaleren de eerste backpakkers. 's Avonds blijf ik bij de kamers want Emma is te moe om mee te gaan. Tim brengt mij het eten. Later drinken we nog arak met z'n allen om de chauffeur en de bijrijder gedag te zeggen.

Vrijdag 12 juli:
Een heerlijke dag gehad. 's Morgens vroeg zijn we vertrokken naar de haven. De boot ziet er goed uit. Ruim met een groot slaapvertrek, een douche en toilet en een lekker dek. We stoppen bij een eiland waar we gaan snorkelen. Het is echt prachtig; veel mooie vissen, schelpen en koraal. Hierna een heerlijke lunch; rijst, tempeh goreng, gado-gado, kip en garnalen. We varen richting Rinca. Hier maken we een wandeling. Bij de steiger zien we al de eerste varaan, later bij de rancherpost liggen er meerdere waaronder een paar grote. De wandeling is afwisselend en mooi, maar wel warm. We zien wilde buffels, herten, makaken en varkentjes. Ook zien we varanen, de eerste blijft een heel stuk op het pad voor ons lopen (wat lopen ze eigenlijk vreemd, ze zwaaien de poten naar buiten). We varen door naar Komodo waar we voor de kust gaan slapen. Na een heerlijk diner met na afloop arak liggen we voor 21.00 uur al in bed.

Zaterdag 13 juli:
We hebben niet zo'n goede nacht gehad. Frans had een nachtmerrie en begon te schreeuwen waardoor we rechtop in ons bed zaten. Emma werd 's nachts ook nog wakker en ik heb haar maar in bed genomen. Er is 's morgens om 6.00 uur een wandeling op Komodo, maar we gaan niet mee. Na het ontbijt varen we naar een snorkelplaats. We leggen aan voor de kust en zwemmen naar het strand. Dit is nog steeds Komodo. Het snorkelen is prachtig, er is veel koraal. Tim blijft aan boord met Emma. Het is nog vijf uur varen naar Sumbawa. We kunnen lekker op het dek zitten. Na de lunch gaan we echter het open water op en wordt zeil aan één kant neer gelaten om het opspattende water tegen te houden. Emma ligt dan lekker te slapen. De golven zijn best hoog en Tim voelt zich niet helemaal top (beetje zeeziek). Op de geplande tijd komen we in Sapa aan. Het ziet er arm uit, echt een vissersplaats. Met twee kleine busjes rijden we naar Bima, dit duurt ongeveer anderhalf uur. De hotelkamer is klein, maar de douche met warm water is goddelijk! 's Avonds nemen we afscheid van Lucas, Petra en Sari. Er is een lied gemaakt voor Anita en we gaan allemaal zingen. We eten in een warung, lekker maar niet echt gezellig. We besluiten om naar het restaurant van het hotel te gaan (ook niet gezellig) om daar ons lied voor te dragen. Het is best leuk, maar iedereen is moe, dus we gaan vroeg naar bed.

Zondag 14 juli:
We hebben heerlijk geslapen; goede temperatuur, geen herrie. We vertrekken vroeg (7.30 uur) richting Sumbawa Besar. Onderweg stoppen we om naar de zoutvelden te kijken, er is een koffiestop en een stop in een vissersdorp. Op straat ligt de vis te drogen, sommige vrouwen hebben hun gezicht geel gemaakt met een soort klei tegen de zon. Anita bezoekt hier een gehandicapt meisje die wij later ook nog zien. Na de lunch is het nog twee uur rijden. Wat onderweg opvalt is dat de huizen dakpannen hebben en de wegen goed zijn. Er steekt veel de weg over (pas op de kippen en geiten) en we zien af en toe aapjes langs de kant. Het likt een beetje op Java. We stoppen in Sumbawa Besar om even naar huis te bellen, alles is okay. Het hotel ligt 10 km buiten de stad en het ziet er heerlijk uit. Zwembad, mooi strand, bungalows op palen langs de zee, een mooie tuin en een goede menukaart. Het eten was inderdaad lekker. Ik had garnalen met knoflook, Tim een steak. Emma lag al in bed, die was bekaf.

Maandag 15 juli:
Vandaag is Emma niet in haar beste humeur. 's Morgens gooide ze eerst al een schelp in de pap, daarna heeft ze bijna de hele kom pap omgegooid. We gaan vandaag naar de stad met een gids die Nederlands spreekt. Eerst gaan we op zoek naar een pinautomaat. De eerste kreeg geen verbinding, de tweede was stuk. Hierna gaan we naar de markt. Het was er erg krap en druk, Emma vond het niet echt leuk. We hebben voor haar een klein boodschappentasje gekocht (zo één zoals alle vrouwen in Indonesië hebben). Hierna gingen we naar het paleis van de sultan. Op zich wel mooi, maar niet goed onderhouden. Ook gaan we nog naar een dorpje. 's Middags kunnen we lekker luieren aan het strand en het zwembad. 's Avonds zijn we eerder met Emma gaan eten. Ze heeft bijna alles opgegeten en als toetje nog een fles melk gehad. Ze is voldaan gaan slapen. Wij hebben daarna gegeten, ook lekker.

Dinsdag 16 juli:
Na het ontbijt om 7.30 uur vertrokken richting de boot naar Lombok. Onderweg krijgen we een ongeluk. Er komt een brommer tegen de linker voorkant van het busje. Ik zag het zo gebeuren. Uiteindelijk valt het wel mee. De man heeft waarschijnlijk een gebroken arm. Er is politie gekomen, maar we moeten toch mee naar het bureau rijden. Daar wordt besloten dat er een politieman met ons mee rijdt omdat ze bang zijn dat de chauffeur weg zal lopen. Verzekeringen kennen ze hier niet. De boot is een vreselijk oude bak. Dat het nog blijft drijven is een wonder. We vertrekken veel te laat (ongeveer één uur vertraging), waarom weten we niet. We zitten in de VIP room, vreselijk! Vieze vloer, knalharde muziek. Er is een jongetje dat zingt, het klinkt best leuk. Verder is er iemand die zonnebrillen en pennen verkoopt. We zijn blij als we van de boot af kunnen (na anderhalf uur). Er staat weer een busje voor ons klaar en we stoppen bij de eerste de beste warung voor lunch. De mie goreng smaakt werkelijk heerlijk. Hierna is het nog een klein uurtje naar Tetebatou. Wij gaan hier naar toe met Annemiek en Daan, de rest gaat door naar Senggigi en Anita gaat naar huis. Tetebatou is prachtig gelegen tussen de rijstvelden. Er groeit nu alleen geen rijst maar tabak wat er ook prachtig uitziet. Het hotel bestaat uit bungalowtjes, we hebben een mooi uitzicht en de kamer ziet er prima uit. 's Middags doen we lekker rustig aan. Ik loop een klein stukje met Emma tussen de velden. 's Avonds eet Emma voordat wij gaan eten. We bestellen een kaassandwich, niet te eten, dus toen maar een pancake besteld. Dat was beter. Er is nog een ander stel, maar samen met Annemiek en Daan zijn we de enige gasten.

Woensdag 17 juli:
We beginnen rustig, we hoeven immers niets. Samen met Annemiek en Daan besluiten we eerst naar de dorpjes te gaan waar ze pottenbakken en manden maken. Het hotel regelt een auto. De auto is een gammel busje, wel goed in de verf, maar kan je zien dat hij helemaal opgelapt is. De binnenkant is nog nat, zeker zojuist schoongemaakt. Als eerste gaan we naar de markt in Kota Raja. Hierna naar Loyok waar bamboe verwerkt wordt. Helaas wordt er op dat moment niet gewerkt. Men heeft het te druk met de tabak, vlechten is iets wat in de rustige tijd gebeurt. We kunnen toch nog wat zien. Hierna lopen we naar een ander dorp waar aardewerk gemaakt zou worden. Het is mooi onderweg, maar we hebben geen aardewerk gezien. Op naar Magasik Besar voor de andere potten. Die zijn er inderdaad. Ook hier lopen we wat rond en in een achterafje zien we hoe de bevolking de potten maakt. Ik denk dat hier niet veel toeristen komen, die blijven vast bij de grote verkooppunten. De klei die gebruikt wordt ligt te drogen op straat. Ik koop twee vazen. Ze worden goed ingepakt en de mensen zijn erg vriendelijk. Ondertussen is het bijna 12.00 uur en moeten we weer terug naar het hotel. We lunchen en Emma eet goed. Hierna leggen we haar in bed en ga ik wat lopen op de sawa's. Het is erg mooi, jammer dat we geen tijd meer hebben om met een gids een wandeling te maken. Later ga ik met Annemiek en Daan nog terug om een jasje en dekentje te geven aan mensen die tussen de rijstvelden wonen. Ze zijn erg blij met de spullen en vinden Emma natuurlijk erg bijzonder.

Donderdag 18 juli:
Gek word je van die moskeeën! Alles tettert tegen elkaar in en het begint al om 5.00 uur. Verder hebben we goed geslapen. We worden om 8.00 uur opgehaald. Het wordt iets later…De chauffeur brengt ons naar Anita waar we koffie gaan drinken. Onderweg pinnen we geld in Mataram. Het huis van Anita ziet er goed uit. De bus van Yoso staat voor de deur. Er is een prachtig uitzicht op palmbomen en de Gunung Rinjani. Frans, Thea en Harry zijn ook gekomen. We kunnen niet lang blijven omdat de boot naar Gili Nanggu al voor ons besteld is. We nemen afscheid van iedereen, vanaf nu zijn we met z'n drieën. De rit naar Lembar duurt drie kwartier. In de haven ligt het bootje, echt een plaatselijke boot met twee bamboepalen, een soort catamaran. We zijn de enige, en na een mooie tocht komen we op het eiland aan. De bungalow staat op palen en is vrij primitief. Beneden is het toilet en de douche is een bamboestok (helaas met zout water). Wel is er een apart kamertje voor Emma. Hier houden we het wel twee nachten uit. Na de lunch gaat Emma lekker naar bed. Ik ga langs het strand lopen (natuurlijk op zoek naar schelpen, het is echt een verslaving) en nog wat zonnen. Het snorkelen is ook mooi, maar alleen vanwege de vissen. Het koraal stelt niet veel voor. Het eiland is heel klein en er is verder niets te doen. Dat wordt dus heerlijk luieren. We gaan weer vroeg naar bed.

Vrijdag 19 juli:
Vandaag een echte luierdag. Niet zo vroeg opstaan, rustig ontbijten, strandje, lunch, strand en weer eten, niet veel te beleven dus. We hebben afgelopen nacht niet goed geslapen. Ik dacht dat ik beesten hoorde, dus licht aan en de etenswaren in de kast. Ik hoorde echt knagende geluiden. Gelukkig wordt dit de laatste nacht; we verlangen naar een douche. We beginnen ons echt vies te voelen.

Zaterdag 20 juli:
Eerst weer rustig ontbeten en daarna de spullen ingepakt. Om 10.30 uur vertrekken we wat meevalt. We hadden erop gerekend dat dit later zou worden omdat er om 10.00 uur in Lembar een groep opgehaald moest worden. Op de boot zitten we met een ander stel. De jongen blijkt een Nederlander te zijn, ze zijn al een jaar onderweg. Aangekomen bij de haven staat er geen taxi. We wachten en wachten en besluiten na drie kwartier om zelf iets te regelen. Dit lukt snel en tegen een goede prijs. Na een tussenstop (de nummerplaat wordt verwisseld?!) komen we op het vliegveld aan. Als we binnen zijn blijkt onze chauffeur er te staan. Hij verontschuldigt zich, het was een misverstand en geeft ons direct het geld terug. Hij checkt voor ons in en zegt dat Anita ook nog naar het vliegveld komt. Hij voelt zich duidelijk ongemakkelijk. Anita zien we inderdaad, we praten nog wat en nemen afscheid. Het vliegen is leuk. Al met al duurt het nog geen 25 minuten. We krijgen zelfs nog een snack wat goed smaakt omdat we niet geluncht hebben. Op Bali nemen we de taxi (die ineens 5.000 Rp duurder is geworden) en gaan naar het hotel. We duiken direct in het zwembad en voelen ons rijk. Daarna heerlijk douchen met warm water, wat wil een mens nog meer! We gaan nog even lekker op de veranda zitten met een limejuice en gaan daarna boodschappen doen. 's Avonds eten we heerlijk, Tim saté, ik Balinese garnalen. De groente is ook weer om van te smullen. Na goed gespoten te hebben tegen de muggen (de eerste keer zijn we vreselijk gestoken) gaat Emma lekker slapen.

Zondag 21 juli:
Lekker rustig aan doen vandaag. We hebben maar matig geslapen, hoe dat komt? Geen idee! Eerst lekker nog een keer nasi als ontbijt met vers fruit (zal ik missen). Hierna ben ik nog even de straat op gegaan. Nog lekker lezen en zitten op de veranda bij het hotel, inpakken en lunchen. We zijn met de taxi naar het vliegveld gebracht. De vlucht met Emma verliep niet echt voorspoedig. Ze heeft veel gehuild. Op Hongkong was ze weer aardig actief terwijl ik in slaap ben gevallen. De vlucht naar Amsterdam ging super. Ze heeft bijna de hele tijd geslapen en zit nu op schoot een croissantje te eten. Bijna thuis………Het was geweldig!!!!!!!!!!

Sluit dit venster